ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

6 แหล่งรายได้ของสมาคม

สมาคมการค้าส่วนใหญ่มีปัญหาเรื่องขนาดงบประมาณที่จะใช้ในการผลักดันกิจกรรมของสมาคม ครั้นจะเรียกเก็บค่าธรรมเนียมเพิ่มจากสมาชิก สมาขิกก็มักจะไม่ยินยอมให้เก็บเพิ่ม สมาคมการค้าจึงมักจะต้องใช้วิธีปรับลดกิจกรรมตามแผนงานลง ปัญหาเช่นนี้มักเกิดขึ้นกับองค์การที่ไม่หวังผลกำไรอื่นประเภทที่เน้นบทบาทของสมาชิกด้วย

อย่างไรก็ตาม หากพิจารณาดีๆ สมาชิกไม่ใช่แหล่งรายได้เดียวของสมาคมการค้า เมื่อจำแนกรายได้ของสมาคม จากเจ้าของเงิน เราสามารถแบ่งได้เป็น


1.สมาชิก : 
สมาชิกเป็นแหล่งรายได้แรกๆที่สมาคมจะคิดถึง อย่างไรก็ตาม สมาคมสามารถได้รับรายได้จากสมาชิก ไม่เพียงแต่ในรูปแบบของค่าธรรมเนียมเท่านั้น สมาคมยังสามารถสร้างสรรค์บริการอื่นที่ตรงใจสมาชิก เพื่อรับค่าบริการเป็นการตอบแทน เช่นการอบรมเพื่อเพิ่มศักยภาพของสมาชิก, การจัดกิจกรรมเพื่อสร้างโอกาสทางการตลาดแก่สมาชิก เป็นต้น

2.ภาครัฐ : 
องค์การไม่หวังผลกำไร เกิดขึ้นจากการที่รัฐบาลไม่สามารถดูแลงานภาคสังคมได้ทั่วถึง จึงเกิดการรวมตัวกันของชุมชนเข้ามาช่วยจัดการแทนภาครัฐ ดังนั้นภาครัฐจึงสนับสนุนงบประมาณและอื่นๆ เป็นการตอบแทนการทำหน้าที่แทนรัฐบาลขององค์การไม่แสวงหากำไร ในโครงการที่เป็นนโยบายของภาครัฐ
สมาคมการค้าเป็นการรวมตัวของชุมชนผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมเดียวกันหรือใกล้เคียงกัน ในขณะที่รัฐบาลทุกรัฐบาลจะให้ความสำคัญกับเศรษฐกิจ การใช้ GDP เป็นเกณฑ์วัดผลการทำงานของทุกรัฐบาล ดังนั้น หากสมาคมการค้ามีแผนหรือแนวทางที่จะส่งเสริมธุรกิจ เพื่อให้ส่งผลดีต่อเศรษฐกิจโดยรวม จึงเป็นแนวทางที่รัฐบาลอาจให้การสนับสนุน ถ้าจะเพิ่มโอกาสได้รับการสนับสนุนแน่ๆ ก็ต้องเป็นงานที่อยู่ในแผนการส่งเสริมของภาครัฐ กรณีเช่นนี้มีโอกาสมากขึ้นที่จะได้รับการสนับสนุน แต่อาจไม่ใช่ในรูปแบบของเงินแเสมอไป เพราะบ่อยครั้งที่การสนับสนุนของภาครัฐอาจมาในรูปแบบอื่นด้วยเช่น ที่ปรึกษา, วงเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำ, การสนับสนุนทางวิชาการจากภาคการศึกษา เป็นต้น

ภาครัฐจึงเป็นอีกแหล่งหนึ่งที่สามารถสนับสนุนเงินองค์การที่ไม่หวังผลกำไร

3.ภาคธุรกิจ :
สมาชิกของสมาคมการค้า ก็คือเจ้าของหน่วยธุรกิจหนึ่ง แต่ในข้อนี้ มิได้หมายถึงภาคธุรกิจที่เป็นสมาชิกของสมาคม แต่หมายถึงภาคธุรกิจในอุตสาหกรรมอื่น

ในขณะที่สมาชิกของสมาคมการค้าของคุณกำลังหมายตาไปยังลูกค้าของกิจการ ขณะเดียวกันหน่วยธุรกิจในอุตสาหกรรมอื่น ก็มองและหมายตาสมาชิกของสมาคมการค้าของคุณว่าเป็นกลุ่มลูกค้าหรือกลุ่มเป้าหมายที่ต้องการจะเข้าถึง

หรืออีกด้านหนึ่ง สมาคมของคุณอาจมีอะไรบางอย่างที่เป็นที่หมายตาของภาคธุรกิจอื่น เช่น ภาพลักษณ์, งานที่สมาคมกำลังทำ เป็นต้น

กรณีเช่นนี้ สมาคมของคุณอาจได้รับการสนับสนุนจากภาคธุรกิจนั้นได้ หากค้นพบกลุ่มที่จะได้ประโยชน์จากสมาขิกเรา หรือจากสิ่งที่เรามีหรือสิ่งที่เรากำลังทำ

4.บุคคลทั่วไป :
บุคคลทั่วไปก็สามารถสนับสนุนสมาคมการค้าได้แม้ว่าบุคคลนั้นจะไม่ใช่ผู้เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมของสมาคมการค้านั้น โดยที่สมาคมการค้าจัดกิจกรรมบางอย่างโดยมุ่งเป้าไปที่บุคคลทั่วไป อย่างไรก็ตาม บุคคลทั่วไปมักเป็นผูสนับสนุนทางอ้อม เช่นการที่สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย จัดงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ เพื่อให้ผู้ประกอบการได้มาออกร้านจำหน่ายหนังสือของตนเองแก่บุคคลทั่วไป เป็นต้น

5.ชุมชน :
ชุมชนในที่นี้ หมายความรวมทั้งชุมชนทางภูมิภาค ชุมชนทางวิชาชีพ หรือแม้กระทั่งชุมชนของอุตสาหกรรม

ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจก่อนว่า ผู้ประกอบการแต่ละรายไม่ได้ถูกบังคับให้เป็นสมาชิกสมาคมการค้า ดังนั้นสมาชิกของสมาคมการค้าใดๆ จึงเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของผู้ประกอบการทั้งหมด ชุมชนของอุตสาหกรรมจึงมีมากกว่าจำนวนสมาชิกของสมาคมการค้านั้น สมาคมการค้าจึงมีทางเลือกที่จะขยายขอบเขตกลุ่มเป้าหมายให้กว้างกว่าขอบเขตสมาชิก เช่นการจัดอบรมสัมมนาที่มีการเก็บค่าสมัคร การขยายคุณสมบัติของผู้สมัครให้ครอบคลุมถึงผู้ที่ไม่ใช่สมาชิก จะเป็นการเพิ่มขนาดกลุ่มเป้าหมายให้ใหญ่ขึ้น

ทั้งหมดนี้ คือชุมชนที่เป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการสร้างการสนับสนุน

6.องค์การไม่หวังผลกำไรอื่น :
องค์การไม่หวังผลกำไรแต่ละแห่ง ต่างก็มีพันธกิจของตนเอง และมีทรัพยากรที่แตกต่างกัน การสร้างความร่วมมือระหว่างองค์การฯ เพื่อสนับสนุนพันธกิจของกันและกัน เป็นการใช้ทรัพยากรที่องค์การหนึ่งมีอย่างอุดมสมบูรณ์ มาเติมเต็มความต้องการ และความจำเป็นของอีกองค์การหนึ่ง

ในด้านนี้ ให้เราขยายขอบเขตเมื่อคิดถึง “รายได้” ให้มากกว่าเงิน องค์การไม่หวังผลกำไร มิได้ต้องการเงินจำนวนมากๆมาเพื่อแบ่งปันกันในหมู่สมาชิก หรือผู้บริหาร แม้แต่สมาคมการค้าเองก็ไม่ได้ต้องการเงินมากๆ พันธกิจหลักของสมาคมการค้าคือการส่งเสริมการประกอบการของสมาชิก เงินเป็นเพียงทรัพยากร(ที่มีสภาพคล่องสูง)ที่ใช้ในการผลักดันกิจกรรมให้บรรลุวัตถุประสงค์

ดังนั้น หากองค์การไม่หวังผลกำไรอื่นมีทรัพยากรบางอย่าง อย่างอุดมสมบูรณ์พร้อมจะแจกจ่ายโดยไม่อิงกับราคาตลาด และอีกองค์การหนึ่งสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้โดยตรง ก็เหมือนกับการค้นพบแหล่งพลังงานที่สามารถต่อเข้ากับระบบโดยที่คุณไม่ต้องไปแปลงผ่านตัวกลาง คุณไม่ต้องหารายได้อื่นมาเพื่อจ่ายเป็นค่าทรัพยากรนั้นเพื่อขับเคลื่อนกิจกรรมอีกทอดหนึ่ง

ถ้าคุณมีความสัมพันธ์กับสถาบันการศึกษาที่ต้องการสนับสนุนภาคเอกชน เพื่อใช้เป็น KPI ของหน่วยงาน ก็เป็นการลดความจำเป็นของสมาคมการค้าที่จะต้องสร้างรายได้จำนวนมากๆเพื่อจ้างที่ปรึกษาเอกชนสาขานั้นในราคาแพงๆ

หากสมาคมการค้ามีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจน จะมองเห็นโอกาสจากทรัพยากรที่อยู่กลาดเกลื่อน ที่สามารถใช้เติมเต็มกิจกรรมเพื่อผลักดันงานตามวัตถุประสงค์ ไม่หลงทางสาละวนอยู่กับกิจกรรมเพื่อสร้างรายได้เพียงอย่างเดียว นี่จึงเป็นเหตุผลที่สมาคมการค้า หรือองค์การอื่นๆ ควรมีวิสัยทัศน์ และยุทธศาสตร์ของตัวเอง

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

5 เหตุผลที่สมาคมการค้าต้องทำโมเดลธุรกิจของตัวเอง

สมาคมการค้า เป็นที่รวมของผู้ประกอบการในธุรกิจเดียวกันหรือใกล้เคียงกัน เพื่อสร้างความร่วมมือ โดยหวังผลจากพลังผนึกที่ให้ผลหนึ่งบวกหนึ่งที่มากกว่าสอง แต่ในความเป็นจริงอาจไม่เป็นเหมือนดังที่คิด หลายๆสมาคมอาจกลายเป็นเพียงกลุ่มสังสรรค์นัดรับประทานอาหารกันตามโอกาส หรือแม้แต่กระทั่ง การดำเนินกิจกรรมของบางสมาคมการค้าที่เหมือนจะแข่งกับธุรกิจของสมาชิกโดยตรง การทำโมเดลธุรกิจ เป็นคำตอบที่ช่วยให้สมาคมได้ทบทวนสิ่งที่กำลังทำอยู่ 👉 โมเดลธุรกิจคืออะไร ? โมเดลธุรกิจ คือโครงสร้างหรือแนวทางการทำงานของสมาคม ซึ่งในโมเดลธุรกิจจะบอกว่าสมาคมของคุณจะทำอะไร ให้กับใคร อย่างไร ด้วยทรัพยากรหรือความสามารถอะไร หลายๆหน่วยงานอาจจะคุ้นเคยกับแผนธุรกิจหรือแผนงานที่อาจมีการเปลี่ยนแผนบ่อยๆ แต่โมเดลธุรกิจของแต่ละหน่วยงานจะไม่เปลี่ยนโดยง่าย 👉 5 เหตุผลที่สมาคมการค้าต้องทำโมเดลธุรกิจของตัวเอง 1. ถ้าไม่ตอบสนองความต้องการของสมาชิก สมาคมจะสูญเสียฐานค้ำยัน ทุกสมาคมการค้า มีสมาชิกเป็นรากฐานสำคัญที่ค้ำยันความจำเป็นของการมีสมาคมการค้านั้นๆ และสมาชิกก็หวังความช่วยเหลือหรือประโยชน์บางอย่างจากสมาคมการค้านั้น หากสมาคมไม่สามาร

Funding Model เพื่อการบริหารชุมชนท่องเที่ยวนวัตวิถีอย่างยั่งยืน

นวัตวิถีคือโครงการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากให้เกิดรายได้กับชุมชน โดยยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างทั่วถึง กระตุ้นเศรษฐกิจและสังคมภายในประเทศให้มีความเข้มแข็ง เป็นโครงการที่ผนวกโครงการ OTOP เข้ากับการท่องเที่ยว โดยสร้างเส้นทางการท่องเที่ยวเมืองรองขึ้น แล้วส่งนักท่องเที่ยวเข้าชุมชน แทนที่จะดึงวิสาหกิจออกจากชุมชนสู่เมืองอย่างที่โอท็อปเคยทำด้วยการจัดงานแฟร์ แล้วให้สินค้าชุมชนต่างๆเหล่านี้มาออกร้านขายของปีละสามสี่เดือน ส่วนที่เหลืออีกปีละแปดเก้าเดือน ก็เคว้ง ว่างงาน กับวิถีชีวิตที่เปลี่ยนไป งานของโครงการชุมชนท่องเที่ยวนวัตวิถี เริ่มตั้งแต่การค้นหาจุดเด่นของชุมชน ดึงมาพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว สร้างเรื่องราว เรื่องเล่า ผสานกับการให้ความรู้กับชุมชนในการสร้างรายรับจากนักท่องเที่ยวที่เข้าสู่ชุมชน นวัตวิถี จึงเป็นโครงการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน ภายใต้วิถีชีวิตปกติของชุมชนเอง อย่างไรก็ตาม หากต้องการทำให้โครงการมีความยั่งยืน ต้องมีการจัดการเพื่อให้การบริหารโครงการมีความต่อเนื่อง จำเป็นต้องมีการบำรุงรักษาและพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว การรักษาความสะอาด การรักษาความปลอดภัย การพัฒนาสินค้าและบริการให้มีความว้าว